Abroad

Sa pilipinas kapag ang kapitbahay nyo ang trabaho ay sa abroad ang iniisip natin mga pilipino mayaman sila kasi *Dolyare$* ang kinikita nila. Iniisip din natin na maginhawa ang buhay nila at mabibili na nila kung ano man ang gustuhin nila. Ganyan din ang iniisip ko nuong maliit pa ako lalo na ng magtrabaho ang tatay ko sa middle east. Sa katunayan, ang pag aabroad ng tatay ko ang nakapag tapos sa akin ng pag aaral. Sabihin na lang natin na ang iba talagang sinusuwerte sa pag aabroad at ang iba naman eh delubyo ang pagtrabaho sa abroad. Lingid daw sa kaalaman ng mga kamag-anakan sa pilipinas kung ano ba talaga ang buhay ng mga manggagawang pinoy saan man sulok ng mundo na ang bawat sentimo na pinapadala sa pilipinas para sa mga mahal sa buhay ay katumbas ng butil ng pawis at dugo.

Akala ko kwentong barbero lang lahat ng ito para lang maipagmalaki nila ang hirap ng pagtatrabaho sa ibang bansa hanggang sa mapadpad ako sa dito sa bansang Qatar. Totoo pala lahat ng istorya na naririnig ko sa mga taong nakasalamuha ko at hindi kathang isip lang.

Iba't-ibang kwento, iba't-ibang pananaw sa buhay, at layunin kung bakit nga sila nag abroad. Kabayan, masasabi ko na maswerte ako sa napasukan kong trabaho mula sa isang cargo company papuntang pinas dahil bukod sa maganda ang benipisyo, meron pa akong pagkakataon na makasalumuha ang mga kapwa ko pilipino sa Qatar. Isang malaking karangalan ang pagsilbihan ko ang mga kapwa ko pilipino lalo ng kung makikitaan mo sila ng may ngiti sa labi sa tuwing sila ay nagpapadala sa aming kumpanya na ang hirap sabihin ay "Pinagkakatiwala ko sayo ang bagahe na pinaghirapan kong ipunin sa mahabang panahon, nawa'y maipadala mo ng matiwasay sa mga mahal ko sa buhay!" .. Ang sarap di ba? Nakaka-alis homesick ang ngiti ni kabayan!

Madalas sa mga customer namin sa opisina marami kaming nakukuhang karanasan ng ating kababayan. May masayang boses ni kabayan na mistulang nanalo ng lotto, may malambing na tinig ni ate dahil sa biyayang nakuha mula sa mabait na amo, at meron din naman nananaghoy ng katarungan sa sinapit sa malupit na amo..

Mga halimbawa na eksena sa bawat araw na nagdadaan...

Kabayan 1: May isang dating customer namin ang tumawag sa telepono na nagmamakaawa na tulungan namin sya makatakas sa amo nya dahil sa pagmamaltrato ng amo nya. Isang iyak na mistulang batang naglulupasay ang aming natanggap na tawag para saklolohan sya dahil bukod sa ilang buwan na hindi sya pinapasahod halos parang daw sya isang aso kung sya pakainin ng mga tira-tirang pagkain.

Kabayan 2: May isang customer namin ang tumawag sa aming opisina ang nagpa-schedule ng pick up ng bagahe nila para ipadala sa pinas, ang sistema ilalagay nila sa black plastic bag ang kanilang grocery items at itatabi sa basurahan na kunyari ay basura na tinapon nila. Kami na daw ang maglagay sa box at i-tape ng maayos. Bakit ka nyo? …Anong sa tingin nyo?

Kabayan 3: Isang sales lady sa isang kilalang mall ang nag follow up ng bagahe sa amin kung ano na ang status ng bagahe nya. Sabi nya na ingatan namin yun bagahe nya dahil maraming babasagin dun at pinaghirapan daw nya ipunin yun mga bagahe nya kasi heto...read between the lines na lang kayo…”Dugo’t Pawis at Tamod!” ang puhunan nya bago nya maipon ang mga padala na yon!..(Sorry for the term pero yan ang exact words na sinabi nya)..

Kabayan 4: May ibang kababayan tayo dito na arogante na akala mo kung sino sila na porke meron magandang trabaho, malaking sahod at magarang bahay eh ganun na lang magsalita. Halos laitin ka na mula ulo hanggang paa. Eh daig pa nga sila ng housemaid na pinay dahil ang housemaid na pinay nagbibigay ng tip o pagkain sa mga driver namin kahit kakarampot lang sahod tapos sila ni isang singkong duling o tubig na malamig walang maibigay..Humihingi pa ng discount..*NAMAN!* ...kabayan magbago ka naman ng ugali!

Kabayan 5: Isang kabayan ang nagsadya sa aming opisina upang personal kaming pasalamatan dahil natanggap na daw ng mga anak nya ang kanyang bagahe. Masaya at malambing na may bitbit pang tuyo at dilis galing pang pilipinas ang inabot sa amin. Iyon daw ay tanda ng pasasalamat sa magandang sebisyo namin (syempre tanggap agad namin yun tuyo at dilis dahil miss na miss namin ang pagkain noypi!) sa kanya. Katakot-takot na pasasalamat sa bawat isa bago sya lumisan sa amin opisina.

Halo-halong emosyon ang aming nararanasan sa bawat araw na lumilipas. Nakakaantig, nakakainis at nakakataba ng puso kung ito iyong bibigyan ng pansin. Sa totoo lang ang iba sa ating kababayan halos mawalan na bait sa sarili sa tindi ng hirap at lungkot na dinaranas nila. Marami pa sa ako gustong iki-kwento pero sa akin na lang yun iba.

Sana, sa lahat ng pamilya, kamag anakan ng mga kababayan natin sa pilipinas ma-realize nila kung ano ba talaga ang halaga ng pera na pinapadala sa kanila. Huwag sana nilang lustayin sa walang ka-kwentang kwentang bagay ang pera na natatanggap nila kada buwan. At para sa mga kabataan na ang kanilang magulang na nagtatrabaho sa ibang bansa, wag din sana nila gamitin sa masamang bisyo at luho sa halip ituon nila sa pag aaral lahat pera na natatanggap nila mula sa magulang.

Hindi lahat ng nag aabroad may magandang buhay ang tinatamasa..Minsan sila pa mas nangangailangan ng tulong hindi dapat kainggitan..